Liverpool ครับ ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเกิดไรขึ้น ทำไมถึงได้เป็นขนาดนี้เน้อ เห้ออออออ….

หายไปนานเลย เขียนบล็อก งึม เพราะ งานมันเยอะรัดตัวไปหมด เดือนที่แล้วทำงานจนเกือบตาย

ช่วงที่ผ่านมา เสียอะไรไปหลายๆ อย่าง เวลาที่ไปไหนมาไหนกับเพื่อนหายไปหมด เพราะต้องมาทำงาน สุดมหาเยอะ

แต่ก็ได้ว่าตัวเองรู้จักคำว่ารับผิดชอบขึ้นนะ รู้จักว่า ตอนนี้ควรทำอะไรก่อนหลัง บริหารว่าต้องทำไรเสมอ

และตอนนี้ รู้แล้วว่าตัวเองไม่ชอบให้คนมาเอาเปรียบมากๆ ไม่ชอบว้อย

เมื่อวันที่ 15 เป็นวันเกิด … ของเราเอง … เงียบเหงา ไม่มีฉลองอันใด เพราะ สถานะการณ์ไม่อำนวยเลย ต้องปั่นงาน 2 อย่างให้เสร็จ

ระหว่างทำงาน e อุ้ย e เพียว ก็ส่ง message มาเซอร์ไพรส ตั้งแต่เที่ยงคืนเลย ซึ้ง… หลังจากทำส่วนของตัวเองเสร็จแล้ว ก็ไปเล่นเกมส์ ผ่อนคลายหน่อย เล่น 4 matches ชนะ 3 แำพ้ 1 จากนั้นก็กลับหอนอน

ประมาณ 11 โมง แม่ก็ โทรมา HBD … แล้วก็เลยตื่นไปเรียนเลย (ตั้ง 1 วิชา)

ขอบใจแจง ที่ HBD หลังเรียนเสร็จ ขอบใจอวบที่ message มาให้ ขอบใจ พลอย แม๊กกี้ กิฟสุดสวย อ๊อฟ วิน นะจ๊ะ

ขอบคุณ พี่เปิ้ล พี่เนย พี่แตมป์ฺ ที่ยังคิดถึงครับ ขอบใจ เกียว talentz น้องจอย พี่เบียร์ ด้วยเน้อ ขอบใจ นังจี๋ เมกเก้ เก๋ แป๊กกี้ เพียงขวัญ นะเว้ย

ขอบใจ ฝนสา กับ หญิง ด้วยๆ ๆ ๆ จุ๊บๆ

and the last 2 thanks are for Donghan and Yamil … thank you so much, i appreciate that

Thx yall !

โอ๊ะโอ … วันใหม่ของปีใหม่แล้ว

หลายคนคงออกไปฉลองกับเพื่อนๆ อีกหลายคนคงกำลังเที่ยวปีใหม่กับครอบครัว

หลายคนคงมีปาร์ตี้เล็กๆกันที่บ้าน อีกหลายคนคงนั่ง countdown กับดาราในทีวี

หลายคนคงออนเอ็มรอ Happy New Year  และอีกหลายคนคงรู้สึกไม่มีอะไรทำ

ปีใหม่ ทุกคนกลับบ้าน หยุดงานฉลองกับครอบครัว ดูเป็นเวลาที่มีความสุขดีเนาะ แต่ทำไมเราไปมองเห็นกลุ่มคนอีกกลุ่ม  ทำไมเขาไม่ได้ฉลองอะไรแบบนี้ด้วย เป็นอะไรที่ดูแย่นะ แต่มันก็คงไม่แย่ซักทีเดียวหรอก (มั้ง)

วันนี้เข้าไปในเมืองมา ไปส่งพี่ขึ้นรถไปกรุงเืืทพ บรรยากาศในเมืองเงียบเหงา ปิดกันหมดร้านค้า ธุรกิจที่เกี่ยวกับการฉลอง ครึกมากมาย ร้านอาหารต่างๆ (บางร้านก็ปิด งง นิดๆ) ร้านเหล้ามั้งหล่ะ ทำเงินขี้แตกกันไปเลย ระหว่างทางกลับบ้าน เรา็เจอจุดบริการที่ตำรวจตั้งไว้ให้บริการคนที่เหมื่อยล้าจากการขับรถพัก มองเข้าไปในเต้นท์ เห็นกองไฟกองหนึ่งจุดอยู่ แล้วก็มีคนอยู่ในนั้น ทังไฟอยู่ คือวันนี้มันหนาว ขับผ่านแล้วก็อดหดหู่ไม่ได้ แบบว่าเขาน่าจะมีปาร์ตี้อะไรนิดๆหน่อยๆเนาะ แต่ก็ต้องนับถือเลยที่ทำหน้าที่นี้

วันนี้เป็นวันที่ไม่มีอะไรทำที่สุดเลย… นั่งเบื่อ นั่งเง้า… จะสอบวันศุกร์หนังสือก็ยังไม่แตะ เพื่อนช่วยกันไปปาร์ตี้ ก็ไปไม่ได้เพราะมีภาระ แต่ก็ยังแว๊บเอาของขวัญไปจับสลากกับเพื่อนด้วย แต่ไม่ได้ร่วมงาน - -’ อนาจดีไหมหล่ะ แวะไปซื้อของมาเตรียมปาร์ตี้กับครอบครัวและเครือญาติ ในวันที่ 2 (ฉลองช้าหน่อย) เพราะเป็นวันเกิดน้องญาติพอดี ก็ดันไม่ได้ของที่อยากได้ ไม่ค่อยเวิกเลยวันสิ้นปี แต่ยังไงก็ดีที่วันนี้มันเป็นวันสิ้นปี ปล่อยๆให้จบๆไปกับปี 2007 เลย

ไหนๆก็วันนี้ปีใหม่แล้ว ขอให้มีฟามสุขกันถ้วนหน้า ขอให้ประเทศชาติเจริญ หมดสิ้นพวกอย่างว่า ขอให้รัฐบาลบริหารชาติให้เหมือนบริหารชาติไม่ใช้ร้านอาหาร ที่ชิมไปแล้วบ่นไป ขอให้สุขภาพแข็งแรง ตอเรสฮอตขึ้นทุกวันๆ หงส์สยายปีกไวๆ

สคส. 2551 -สวัสดีปีใหม่จ้า

PS. เพื่อนๆ อยากไปทำบุญอ่ะ ไปบริจาคของให้น้องๆที่พิการ อะไรประมาณนี้ สนองตัญหากรูที … เถอะ !

เน่าตามระเบียบ

เสียใจจริงๆ

but “You’ll never walk alone”

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่มีเรื่องราววุ่นวายเกิดขึ้นในชีวิตกรู  แต่ก็มีเรื่องๆหนึ่งที่ต้องตรึงไว้ นั้นคือ “เลี้ยงกีฬา” เอง … เหมือนจะธรรมดา แต่มันก็ไม่ธรรมดา

มันเริ่มต้นที่ บ่าย 3 โมง เพื่อนเจี๋ยโทรมาหาแต่เราไม่ว่าง เพราะติดฟังประชาสัมพันธ์โครงการประกวด ES & RFID (ต้องฟังเพราะเราจะไปฝึกงานสายนี้) แต่พอเบรกปุ๊บก็โทรกลับทันใด มันก็บอกว่าวันนี้เลี้ยงพี่บัณฑิต แล้วมันก็บอกต่ออีกว่าพี่ซ่อมน้อง (การซ่อมคือการลงโทษ)  งง !? ซ่อมอะำไร ทำไมถึงซ่อม มันบอกให้มา แต่เรายังไปไม่ได้ เรายังต้องรอคุยเรื่องที่ฝึกงานด้วย แต่พอเราหมดภาระกิจก็ดิ่งไปสถานที่ที่น้องโดนซ่อม ก็พอถึงเห็นน้องกำลังวิ่งรอบๆห้องเชียร์ประมาณ 10 คน ท่าทางเหนื่อยมาก เพราะมีการแบกห่ามเกิดขึ้น เราก็เลยไปคุยกับเพื่อน ว่าเกิดไรขึ้น ทำไมถึงต้องซ่อม แต่ก็ไม่มีคำตอบ เพราะมันไม่รู้ สิ่งที่มันรู้คือ น้องถูกซ่อมให้วิ่งไปบึงสีฐานแล้วกลับมา  (ประมาณ 6 กิโลเมตร) แล้วก็มาวิ่งต่อในห้องเชียร์ แล้วก็มายืนย่อขา ยืดเส้น มากมาย  พี่ซีเนียร์สั่งทำอะไรทำหมด เราเห็นน้องทำแล้วก็สงสาร มีผู้หญิงบางคนร้องไห้ด้วย คงจะเหนื่อยมาก แต่ทำไรไม่ได้ นอกจากส่งใจให้มันสู้

จนเริ่มถึงจุดไคลแมกซ์ บิ้วกันสุดๆ พี่บัณฑิตให้น้องกอดคอเป็นวงกลม เพื่อให้ยืนย่อขา โดยจะต้องนับไปอีกประมาณ 500 มั้งที่เหลือ ซึ่งก่อนหน้านั้น เหลือประมาณ 1000 แต่รุ่นพี่มาช่วยทำด้วย เลยทำทีเดียวลดเยอะ ตอนนั้น พี่บัณฑิตถามน้องว่าจะให้พี่เค้าช่วยอีกไหม แน่นอน พี่ก็อยากช่วยหล่ะ แต่น้องบอกไม่ (บิ้วอารมณ์กันให้สุดๆ) พี่พยายามจะช่วยโดยการแทรกตัวเข้าไปในวงที่น้องกดคอกัน วงผู้ชายไม่เท่าไร เพราะพี่ชิงกอดคอน้องไปแล้ว แต่วงผู้หญิงกอดรัดกันแน่นมาก พี่ๆผู้หญิงพยายามแทรกเข้าไป พูดบอกน้องว่า “มาๆเดี๋ยวพี่ช่วย” แต่ก็ไม่เป็นผล ตอนนั้นน้องปล่อยโหกันทั้งแก๊งค์ แล้วก็ยิ่งกอดรัดกันแน่นขึ้นกว่าเดิม แต่ลูกตื้อพี่ดีกว่า น้องก็เลยต้องยอมปล่อยให้พี่แทรก และพวกเราก็โดน “ซ่อม” กัน

มีอีกหลายๆช็อตที่น่าประทับใจแต่บรรยายไม่ไหว แต่ก็เป็นวันหนึงที่ดีอีกวัน

ถึง … น้องกีฬา … พี่ถึงไม่ค่อยได้ไปดู (แม้วันแข่งก็ตาม) แต่พี่ก็เอาใจช่วยให้พวกเอ็งๆทั้งหลาย ประสบความสำเร็จนะ ทั้งเรื่องเรียน กีฬา จากใจจริง! มีไรที่พี่ช่วยได้ ก็อยากช่วยนะ บอกมาแล้วกัน …

Ps. ขอบคุณ พี่บัณฑิต … อิ่มอร่อยเหลือเกิน ^_________^

จุดเริ่มต้นของหลายๆสิ่ง ที่จะนำไปสู่หลายๆสิ่ง

และหลายๆสิ่งที่เกิดขึ้น จะเป็นหลายๆอย่าง

และนี่เป็นหนึ่งสิ่ง ที่จะนำไปสู่หลายๆอย่างที่ข้าต้องการ

…………………….

This is my Kingdom, and i’m a king of this!

Life is free.

To … Yall !

I need your comments for improve my blog